Ο ενήλικας μπορεί να έχει μεγαλύτερη αυτονομία για να ξεπεράσει τη δυσκολία του, επειδή η πίεση από τους γονείς ή το περιβάλλον πιθανότατα θα είναι μικρότερη, αλλά μπορεί να βιώσει συναισθήματα μοναξιάς, απομόνωσης ή ακόμα και εγκατάλειψης. Θα έχει την τάση να ερμηνεύει αρνητικά τις αντιδράσεις ή τα βλέμματα των άλλων: αμηχανία, αδιαφορία, περιέργεια, οίκτο, αηδία…
Ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο να «διαχειρίζεται» την κατάσταση του δέρματός του με βάση πολύ προσωπικά κριτήρια. Η γενίκευση θα ήταν εντελώς αδύνατη, ειδικά επειδή το ίδιο άτομο, ανάλογα με την περίοδο της ζωής του, επηρεάζεται λίγο πολύ από αυτή την αισθητική και ψυχολογική κατάσταση.
Αν η λεύκη αναπτυχθεί σε ένα πιο ευάλωτο άτομο, που δεν έχει αυτοπεποίθηση, τότε ο αντίκτυπος είναι ακόμη μεγαλύτερος. Η απώλεια αυτοεκτίμησης, το αίσθημα ντροπής, μια μορφή μοιρολατρίας διαταράσσουν βαθιά τη ζωή όσων αισθάνονται «ακρωτηριασμένοι».
Όταν ένας ασθενής αντιμετωπίζει πόνο που δύσκολα διαχειρίζεται, η ψυχοθεραπευτική βοήθεια καθίσταται απαραίτητη.

