Το παιδί με λεύκη θα έχει χτίσει ένα ολόκληρο σύστημα προστασίας, ομαλοποίησης και ελαχιστοποίησης γύρω από αυτή τη διαφορά, οδηγώντας το να παραδεχθεί ότι η δυσκολία του παιδιού με λεύκη είναι να αντισταθεί στο άγχος των γονιών του και την ασφυκτική υπερπροστασία (πολλαπλά ιατρικά ραντεβού, επιμονή στην τήρηση της θεραπείας, επανερμηνεία του προβλήματος ως ναρκισσιστική πληγή μέσα στην οικογένεια).
Αυτή η υπερπροστασία δεν λαμβάνει υπόψη της τη χρόνια φύση της δερματοπάθειας, όπου ο χρόνος είναι ένας κρίσιμος παράγοντας πιθανόν για μεγάλο χρονικό διάστημα, μέχρι να χτιστεί ένα τοίχος ανθεκτικότητας στα προβλήματα που δημιουργούνται στο παιδί με λεύκη.

