Εδώ και πολλά χρόνια επικρατούσε ο μύθος ότι η λεύκη είναι ανίατη πάθηση. Βέβαια και σήμερα ένα ποσοστό δερματολόγων το ίδιο πιστεύει, όμως αυτό δεν ισχύει πλέον γιατί σ’ ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών με λεύκη έχουμε καταπληκτικά αποτελέσματα με επαναχρωματισμό που φτάνει μέχρι και 70% της περιοχής που κάνουμε θεραπεία, από το πρώτο τρίμηνο χωρίς φωτοθεραπεία.
Αυτή είναι η άποψη διάσημων λευκολόγων παγκοσμίως και όχι θεραπευτών που ευκαιριακά βλέπουν και περιστατικά λευκής ενώ το βασικό αντικείμενο της δουλειάς τους είναι άλλο.
Βέβαια, για να επιτύχουμε ικανοποιητικά αποτελέσματα ο χρόνος της θεραπείας δεν είναι μικρός και είναι απαραίτητα τα εξής:
α) η εμπειρία και η γνώση του δερματολόγου που αναλαμβάνει έναν ασθενή με λεύκη που τον κάνουν ικανό να μπορεί να επιτύχει επαναναχρωματισμό, σταθεροποίηση και διατήρηση του επαναχρωματισμού.
β) η καλή συμμόρφωση του ασθενούς, δηλαδή η διάθεση να ασχοληθεί με τη θεραπεία.
γ) η τακτική επανεξέταση του ασθενούς για έλεγχο της προόδου.
Αυτοί είναι οι παράγοντες που σταθμίζονται.
Υπάρχουν όμως και παράγοντες που κάνουν την πορεία και την πρόβλεψη της πάθησης απρόβλεπτη, όπως:
- ο φωτότυπος του ασθενούς, δηλαδή ο τύπος του δέρματός του
- η περιοχή του σώματος που πάσχει,
- η διάρκεια της νόσου,
- η ψυχική ισορροπία του ασθενούς,
- η διάθεση του ασθενούς να προστατεύει καθημερινά και σε βάθος χρόνου τον εαυτό του από τους παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την αύξηση του μεγέθους του προβλήματος.
Τέτοιοι παράγοντες είναι:
α) η αλόγιστη έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία,
β) η χρόνια τριβή που αναπτύσσεσαι καθημερινά στις περιοχές που σχετίζονται με στενά ρούχα, εσώρουχα και διάφορα αξεσουάρ όπου έχουμε μηχανικό τραυματισμό και εμφάνιση νέων βλαβών.
Αυτό, γίνεται διότι το ηλιακό έγκαυμα ή η συνεχής τριβή και ο τραυματισμός, αύξανουν την απελευθέρωση νευροπεπτιδίων – ουσιών τοξικών για τα μελανοκύτταρα με αποτέλεσμα την εμφάνιση νέων βλαβών ή την επέκταση των παλαιών. Είναι το γνωστό πλέον για τους ασθενείς με λεύκη φαινόμενο Koebner, που προκαλείται όπως προανέφερα από τον τραυματισμό, την τριβή και τον ήλιο.
Τέλος, διάφοροι παράγοντες της καθημερινότητας που διαταράσσουν την ψυχική ισορροπία και παράγουν έντονο στρες ή το τσιγάρο ή οι διάφορες χημικές ενώσεις που δεσμέυονται τοπικά ή μέσω της διατροφής και παράγουν ελεύθερες ρίζες που με τη σειρά τους προκαλούν βλάβες στις κυτταρικές δομές των μελανοκυττάρων, άρα επέκταση της λεύκης.
γ. Επίδραση της ψυχής στην πορεία της λεύκης.
Στη λεύκη βλέπουμε καθαρά την επίδραση της ψυχής στην εξέλιξη της νόσου. Στην έναρξη της λεύκης, μια έντονη ψυχοπιεστική κατάσταση όπως ένας θάνατος, μια ερωτική απογοήτευση, ένα διαζύγιο, ένα τροχαίο αποτελεί την ψυχοσωματική φάση όπου η ψυχή προσβάλλει το δέρμα, με αποτέλεσμα την εμφάνιση των πρώτων λευκών κηλίδων.
Στη συνέχεια, η εικόνα της δυσμορφίας που φέρνει τον πανικό του ασθενούς, προκαλεί την επέκταση της λεύκης και αποτελεί τη σωματοψυχική φάση. Συμπερασματικά, καταλαβαίνουμε ότι η ψυχολογία παίζει σημαντικό ρόλο για την εμφάνιση αλλά και την περαιτέρω πορεία της λεύκης. Από την άλλη, η λεύκη επηρεάζει ποικιλοτρόπως την ψυχολογία του ασθενούς με σοβαρές ψυχοσωματικές επιπτώσεις που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής, την οικογενειακή και σεξουαλική ζωή των ασθενών. Οι ασθενείς δε βρίσκουν πάντα τη συναισθηματική κατανόηση από τον θεράποντά τους και πολλές φορές απογοητεύονται από την άστοχη αντιμετώπιση, την ολιγόλεπτη εξέταση και την αδιαφορία επί του ψυχολογικού κομματιού της πάθησης.